Feedback geven, en krijgen – 5 lessen

Beste lezers,

Gisteren had ik de grote eer, en het nog grotere genoegen, om in het groeitraject van Voka, genaamd Accelero, een sessie mee te beleven over (onder andere), feedback geven en feedback krijgen. We vallen maar ineens met de deur in huis: dat onderdeel was voor ondergetekende een eye-opener. Om misverstanden te vermijden, alle credits in deze blog gaan naar Katherina: zij bracht dit op zeer inspirerende wijze.

De theoretische modellen, daar ga ik de lezer niet mee vervelen, wie die modellen graag eens opzoekt en bestudeert: www.google.be 🙂 Of beter nog, je kan contact opnemen met Katherina.

Maar to the point, wat ik er uit heb meegenomen:

1. Dat is zo moeilijk, feedback geven. Er zijn namelijk 1.001 redenen om het niet te doen. Je bewaart graag de lieve vrede. En de sfeer is nu eindelijk positief, dat gaan we toch zo houden? We willen onze allerliefste collega toch niet aantasten in zijn of haar beroepseer & competentie? En is het nu echt mijn rol om iemand die hiërarchisch naast (of boven!) me staat aan te spreken op zaken die mank lopen? En zo kunnen we nog een ellenlange lijst verzinnen, waarom we beter wachten tot de storm is overgewaaid.

2. Dat is zo moeilijk, feedback krijgen. Tijdens een oefening mocht iedereen feedback geven aan iedereen. Dat leidde – raar maar waar 🙂 – tot erg mooie momenten en complimenten. Ik ga ze hier niet letterlijk citeren, maar je voelde dat het vaak raak was. Feedback, recht uit het hart. Heel mooi. En toch, dan blijkt feedback krijgen best nog moeilijk. De natuurlijke reflex lijkt wel: het zelf neerhalen & torpederen, je wentelend in (valse) bescheidenheid: “Ach, zo bijzonder is dat niet hoor, ik doe toch ook maar gewoon wat ik denk dat goed is, dat is echt niet bijzonder …”

3. Iedereen verlangt er wél naar. Ook al is de lieve vrede bewaren vaak een heel aanlokkelijk perspectief, toch verlangt iedereen naar openheid, om zelf te kunnen zeggen tegen iemand in je team: “Dit of dat zou beter kunnen. Let’s talk about it”.

Zoals een ondernemer nadien schreef: “Vrijelijk feedback kunnen geven aan elkaar, in de ene richting of in de andere richting, in alle openheid, die cultuur wil ik ook graag!”.

4. Het was eigenlijk niet moeilijk. Het ging eigenlijk vanzelf, die feedback-oefening. Enfin, eens de trein vertrokken was. Jazeker, aanvankelijk was het een beetje onwennig. In het begin. Een beetje schroom, toch. Eens achter je oor krabben. Hoe gaan we hier aan beginnen. Bij feedback geven en krijgen, dat is de zone van de waarheid, én de zone van de kwetsbaarheid. Even je harde, corporate schild laten zakken. We zijn maar mensen, voorlopig wordt ons werk nog niet (volledig) door robots gedaan. In sommige zaken zijn we goed, en op andere vlakken, euhm, hebben we nog wat werkpuntjes voor de boeg.

5. Toen de feedback-oefening op dreef kwam, dacht ik: dit is fijn. Je voelt de erkenning en erkentelijkheid ten aanzien van elkaar, de waardering voor elkaar, en de verbinding met elkaar. En je voelt ook dat dit het pad is naar groei. Op basis van feedback kom je te weten wat je sterktes zijn en hoe je daar kan op verder bouwen. En je komt ook nog ‘ns iets te weten over je blinde hoek, over je zwaktes. Hoe je daar beter, bewuster mee om kan gaan, en wat je er kan aan doen.

Zo. Ik zou er nog uren over kunnen vertellen, maar dat gaan we maar ‘ns niet doen. 🙂 In ieder geval, een dikke merci aan Katherina en aan de Accelero-deelnemers voor de fijne avond!

Mocht iemand hier iets over willen vertellen: I’m all ears! 🙂

Groeten,

Peter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: