Zwijgen

naaktBeste lezers,

Dezer dagen beleven wij aan het thuisfront een heerlijke, intense periode met onze Quint. Nog geen maand jong. Zo’n mooi, jong wezentje: erg kwetsbaar. Zo lief.

In al z’n onschuld schenkt zo’n babietje je (soms, gebeurlijk) een lachje, waarbij je maar één ding kan doen: helemaal smelten.

Na een (erg korte) nacht, volgt de professionele realiteit. Met mooie momenten, maar ook met z’n uitdagingen. Als het er om spant. Als er stress is, als er een deadline moet gehaald worden. Hoe hard is die professionele realiteit soms, en hoe weinig ruimte ervaren we dan voor kwetsbaarheid. Zoals in: “Ik weet dat er fouten zijn gebeurd, en ik lijd daar onder. Ik heb nog geen flauw benul hoe we dit gaan oplossen”.

Daarbij zie ik een link naar de edele kunst van het “luisteren”Benoit schreef er recent een boeiende blog over, die ik graag warm wil aanraden (link).

Daarin lezen we het volgende:

“De gemiddelde persoon spreekt met 125 woorden per minuut, maar de opnamecapaciteit van onze hersenen ligt veel hoger, nl. op 300 woorden per minuut. Onze hersenen verwerken de informatie dus veel sneller. Logisch dat we de “restcapaciteit” van onze hersenen vullen met andere gedachten, en dat onze aandacht vaak verslapt tijdens het luisteren. Dus denken wij alvast na over wat we als antwoord zullen verzinnen, over een meeting die we binnen enkele uren nog zullen hebben, over een taak die we nog moeten afwerken. In werkelijkheid missen we zo belangrijke informatie”.

Al te herkenbaar, vrees ik. In zijn blog geeft Benoit aan dat luisteren begint met iets dan eenvoudiger lijkt dan het is, namelijk “zwijgen”:

“Luisteren begint met zwijgen. Zet je eigen ideeën even in de koelkast, concentreer je op wat iemand te zeggen heeft. En vooral, onderbreek de andere niet in zijn verhaal. Wat als het verhaal wel héél lang duurt? Niemand kan een halfuur aan een stuk spreken zonder een pauze in te lassen, meestal een kleine stilte. Gebruik dat moment om samen te vatten of om door te vragen.”

Goed luisteren is best lastig. Vind ik zelf. Want zwijgen kost tijd, natuurlijk. En in het ergste geval, leidt zwijgen ertoe dat de andere plots zaken vertelt die helemaal niet in de richting gaan van het doel dat je wil bereiken! 🙂

Zwijgen geeft de andere wél de kans om zijn (of haar) verhaal te brengen, en als hij (of zij) zich veilig genoeg voelt, om zich kwetsbaar op te stellen.

In het (Engelse) woordenboek is dit de definitie van het woord “vulnerable”:

“Vulnerable: able to be easily physically, emotionally, or mentally hurt, influenced, or attacked”.

Zo.En wie wil er graag gekwetst worden?

Wie wordt er graag aangevallen, of gemanipuleerd?

Bij dit onderwerp denken we spontaan aan Brené Brown:

“Op basis van twaalf jaar onderzoek stelt Brené Brown dat kwetsbaarheid geen teken van zwakte is, maar juist de weg naar moed, betrokkenheid en betekenisvolle verbindingen. In ‘De kracht van kwetsbaarheid’ moedigt Brené Brown je aan om perfectionisme te laten varen, kwetsbaarheid te omarmen en uitdagingen aan te gaan. Want of het nu om werk, relaties of opvoeding gaat: het is niet makkelijk om risico’s te nemen zonder dat succes gegarandeerd is, maar het is wel de moeite waard” (link)

Je kwetsbaar opstellen is misschien niet comfortabel, en als wij eens uit ervaring mogen spreken, bij momenten gênant. Je wil graag sterk zijn, de weg wijzen, en alles weten. Maar het alternatief voor kwetsbaarheid, namelijk niet kunnen of niet durven laten zien wie je echt bent, wat je voelt, waar je voor staat, en waar je mee worstelt: dat is wellicht nog ellendiger?

Zo. Dat wou ik even in de groep wou gooien. Als ik de komende tijd nogal zwijgzaam ben, no worries: dan ben ik hard aan het oefenen! 🙂

Met vriendelijke groeten,

Peter

Advertenties

3 gedachten over “Zwijgen

  1. Allereerst proficiat met de geboorte van jullie zoon Quint!
    De kunst om zichzelf kwetsbaar te kunnen opstellen is eerst te aanvaarden dat dit een open aanval op uw persoon kan betekenen en hier niet om te geven.
    Dit kan pijnlijk zijn maar dit is absoluut de moeite waard gezien de leerrijke conversaties die je hierdoor opent en wat je ervoor kan terugkrijgen.
    Een vaststelling die echter te betreuren is is dat mensen van nature eerder geneigd zijn iemand de grond in te boren dan een oprechte helpende hand uit te reiken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s